back 

Suspicious Minds
Music & Lyrics: Francis Zambon

Met een feilloze neus voor potentieel zingt Elvis Presley in 1969 Suspicious Minds naar de eerste plaats in de Amerikaanse hitparades. Hij doet dat met dezelfde muzikanten die een jaar eerder songschrijver Mark James begeleidden. James - ware naam: Francis Rodney Zambon - kent na het succes van The King talloos veel illustere volgelingen, onder wie: Waylon Jennings (‘70), Thelma Houston (‘80), Fine Young Cannibals (‘86) of Dwight Yoakam (‘92, in de film Honeymoon In Vegas) en nu dus Helmut Lotti.

Helmut: "Elvis’ versie van Suspicious Minds is zo definitief, daar is moeilijk aan te tornen. Daarom heb ik de in wezen droeve inhoud naar voren gehaald. Mijn trage aanhef respecteert de sfeer van de boodschap en beklemtoont de dramatiek. Het is bovendien ook vanuit een andere optiek juist om traag te beginnen. Het is een muzikaal statement: met mijn hommage aan Elvis beoog ik geen rockplaat pur sang. Elvis is immers zoveel méér dan een recht toe-recht aan rocker.".

One Night with You
Music & Lyrics: Pearl King / Dave Bartholomew / Anita Steiman

Het jonge succesverhaal van Elvis had niet te lijden onder zijn legerdienst in Duitsland. Integendeel, al was de jonge god niet in het land, hij bleef hits scoren, onder andere met One Night (With You), van oorsprong een nummer met een ondubbelzinnig dubbele bodem. In de New Orleans versie van Smiley Lewis uit 1956 heette het nog One Night Of Sin (Is What I’m Praying For), maar de entourage van Elvis achtte het drie jaar later wijselijker die "zonden" niet te fel te belichten. Het tot One Night With You gekuiste nummer kon zonder tegenstribbelen de ether in en steeg moeiteloos tot nummer 1. Onder andere Fats Domino (1961) en Mud (1975) volgden het voorbeeld van The King, Joe Cocker (1989) daarentegen greep terug naar de van "zonden" beladen versie.

Helmut: "Met de toevoeging van blazers haal ik iets van die oorspronkelijke dubbelzinnigheid op een muzikale manier opnieuw naar boven. De koperen inbreng pompt het nummer op, alsof we even van Memphis naar New Orleans verhuizen, van Graceland naar de Vieux Carré Rouge."

The Righteous Brothers - geen broers maar de Californische vrienden Bill Medley en Bobby Hatfield - dankten hun eerste hit in de trage discipline der blue-eyed soul aan het genie van producer Harvey "Phil" Spector, die hen in 1965 contrastrijk tegen zijn karakteristieke wall of sound zette. Toen co-auteur Barry Mann de opname voor het eerst hoorde, dacht hij dat het plaatje op een verkeerd toerental draaide. Maar al snel verkreeg het nummer eeuwigheidswaarde dankzij de talloze covers door de grootsten, om er maar enkelen te noemen: Cilla Black (1965), Dionne Warwick (1969), Isaac Hayes (1970), Human League (1979), Neil Diamond & Dolly Parton (1993) en, niet te vergeten natuurlijk, Elvis Presley in 1971.

Helmut: "Elvis kon in die tijd nog altijd, misschien zelfs opnieuw rocken als de besten. Maar hij koos tegelijk voor de rol van entertainer met groot orkest. Hij trad op in het International Hotel in Las Vegas (het huidige Las Vegas Hilton) of Madison Square Garden in New York. Die tweespalt komt mooi naar voren in zijn ietwat schokkerige versie van You’ve Lost That Loving Feeling. Klinkt hij wat gehakter, ik laat het orkest wat meer rollen."

Twee jaar na hun eerste grote gezamenlijke hit, Teenager In Love, belandde in 1960 A Mess Of Blues op de B-kant van Elvis’ It’s Now Or Never. Het was de eerste bijdrage van het legendarische componistenduo Doc Pomus en Mort Shuman aan Elvis’ oeuvre. Al snel verkreeg Pomus/Shuman de titel van hofleverancier, wanneer in de vroege jaren zestig klassiekers uit hun pen vloeiden als Surrender, Little Sister, His Latest Flame, Suspicion, Viva Las Vegas en Kiss Me Quick.

Helmut: "Als je in de brug de bas en de sopraan hoort samenzingen, wat dààr gebeurt, dààr moet je vanaf blijven, dat is Elvis, dat màg je niet veranderen. Maar ik heb niet aan de verleiding kunnen weerstaan om een strijkersarrangement uit te werken, opdat Kiss Me Quick toch een beetje dat Lotti-zegel krijgt."

Artie Glenn schreef Crying In The Chapel voor zijn zoon Darrell. Maar het was Elvis die er de puurste gospel van maakte. Hij deed dat overigens tijdens een nachtelijke opnamesessie, waardoor The Jordanaires dat mooie slaperige ritme vatten. Hoewel daterend van 1960 werd het pas in 1965 in Engeland een nummer 1-hit, omdat Artie Glenn eerder de uitgeversrechten niet wilde delen. Inmiddels had ook Little Richard in 1963 hetzelfde Licht gezien. Later volgden o.a. ook Don McLean (1974) en Aaron Neville (1995).

Helmut: "Er moèst absolùùt een gospel op My Tribute To The King staan. Tenslotte is How Great Thou Art uit 1967 de enige plaat die hem ooit een Grammy Award opleverde. En terecht, Elvis was een ronduit méésterlijk gospelzanger. Omdat hij de ziel van gospel vatte en tegelijk zichzelf bleef. Dus, in mijn opzet om met My Tribute To The King de verschillende periodes uit Elvis’ carrière te belichten, mocht ik zeker niet voorbijgaan aan de gospel. En Elvis heeft Crying In The Chapel zo definitief neergezet dat mijn versie dicht tegen dat origineel aanleunt. Ik heb er alleen een introotje aan toegevoegd en een echt pijpenorgel achter gestoken."

Niemand minder dan Colonel Parker hemzelve droeg Elvis in 1960 op om de toen al 33 jaar oude ballad op te nemen. Oorspronkelijk van Al "The Jazz Singer" Jolson was het in de versie van Gene Austin het lievelingsliedje van Parkers vrouw. In zijn vooroorlogse leven was Parker immers ook de manager van countryzanger Austin geweest. Maar Elvis maakte er een wereldsucces van, mede dankzij zijn met vele hindernissen opgenomen parlando intermezzo: The world’s a stage... Die aan Shakespeare ontleende filosofische uitweiding genereerde handenvol parodieën en antwoordsongs (Yes, I’m Lonely Tonight van o.a. Thelma Carpenter). Maar Are You Lonesome Tonight is ook door Elvis zelf te kijk gezet. Weliswaar pas postuum uitgebracht is het namelijk "het nummer van de slappe lach". Dat hilarische concertmoment uit Las Vegas kwam er toen The King zijn tekst veranderde.

Helmut: "Voor Are You Lonesome Tonight wilde ik eigenlijk de klank van Santa Lucia, zoals dat op Classic I stond; wat walsend, wat jazzy, wat kleiner ook. Daarom zijn The Jordanaires vervangen door een bedje van strijkers op marimba. Maar de onmiskenbaar grootste verdienste ligt hier bij Roby Lakatos, de zigeunerviolist met Hongaarse roots. De huiveringwekkende schoonheid van zijn huilende gipsy-viool! Dat is om stil van te worden. Dààr buig ik voor, voor zoveel sublieme, emotionele muzikale klasse. Dat maakt mij intens gelukkig."

Met deze compositie uit 1962 scoorden Schroeder en Gold unanieme lof. Dat was even anders dan bij It’s Now Or Never, waar het duo zonder blozen hun handtekening onder zetten, zonder Eduardo di Capua, de oorspronkelijke melodieschrijver van O Sole Mio, te erkennen. Maar dat was een verhaal dat Helmut Lotti al deed op Classic I.

Helmut: "Een toontje hoger en een tikje sneller, maar verder heb ik bewust nièt geprobeerd om met blazers de swing van Good Luck Charm te beklemtonen. Dit is immers swing van een ander soort, relaxed swing, die je niet mag oppompen."

Thank You draagt meer dan welk andere song op My Tribute To The King de stempel van Elvis Presley. De kenner ontdekt ongetwijfeld referenties aan een handvol Elvisklassiekers. Maar de auteur is Helmut Lotti zelf.

Helmut: "Toen ik Thank You aan een Presleyfan liet horen, dacht die dat Elvis het wellicht in de periode van zijn huwelijk met Priscilla Beaulieu gemaakt had. Nu ja, het koortje is Elvis ten top, het had The Jordanaires kunnen zijn. Ik heb me dan ook mijn leven lang ondergedompeld in Elvis muziek. De misvatting is dus misschien begrijpelijk, maar net daarom ook des te flatterender."

Clyde McPhatter & The Drifters voegen een knipoog toe aan de suggestieve tekst. Johnny Ray brengt het smachtender. Wanneer de Amerikanen in hetzelfde jaar 1954 moeten kiezen, houden ze het op The Drifters en de brave versie van Such A Night. Elvis komt pas later, in 1960 en dus nà zijn legerdienst, eindelijk (weer) wat pit brengen in de preutse muziekzeden.

Helmut: "Als het up-tempo moet, kies ik voor Such A Night. Omdat het vocaal boeiend is, omdat een zanger er in kan uitpakken. Maar ik hoorde er ook blazers bij, die het een leuk en swingender gevoel meegeven."

Meteen na verschijnen van het origineel, gezongen door co-auteur Barry Mann in 1968, is I Just Can’t Help Believing een veelvertolkte song, van Bobby Vee tot Wayne Newton. Na Elvis’ versie in 1970 waagt lange tijd niemand zich nog aan de song, tot in 1983 Boystown Gang er opnieuw een hit in zien en in 2002 Helmut Lotti er zijn hedendaagse visie op geeft.

Helmut: "Ik wist dat I Just Can’t Help Believing met de huidige opnametechnieken sowieso anders zou klinken. Dat is net het mooie aan My Tribute To The King. Want I Just Can’t Help Believing wint daarbij aan impact. Ik heb het nummer zelf pas leren kennen toen ik 17 was en het verdient beslist een grotere bekendheid."

Componisten Mae Boren Axton en Tommy Durden proberen hun song eerst te slijten aan het countryduo The Wilburn Brothers. Die wijzen het af, wegens "te neerslachtig". Maar Elvis legt zijn oor ook te luisteren bij The Condition I’m In van Roy Hawkins (1951) en zet er, met schokkende heupen, zijn onmiskenbaar koninklijke handtekening onder. Grootheden als Buddy Love (1957), Kevin Ayers (1974), Willie Nelson & Leon Russell (1979), John Cale (1984) of The Cramps (1986) erkennen in hun versies Elvis’ meesterschap.

Helmut: Heartbreak Hotel was Elvis’ eerste nummer 1-hit, dus dit mocht niet ontbreken op My Tribute To The King. En ik ben best trots op het resultaat. Als je Elvis’ en mijn Heartbreak Hotel naast mekaar legt, vallen de verschillen echt wel op. Bijt de gitaar bij Elvis van zich af, dan is ze bij mij wat ronder, wat minder ruw, wat meer mezelf. Zonder naar andere vertolkers te luisteren, heb ik er toch ook meer blues in gestoken, wat jazzy tinten en licht symfonische klassiek. Ik wist meteen hoe ik wilde dat dit klonk. En, weet je, ik denk dat Elvis zelf die aanpak zou weten te waarderen."

Mac Davis breekt door als songschrijver dankzij In The Ghetto (1969) en Elvis, die later ook Don’t Cry Daddy, Clean Up Your Own Back Yard en Charro van diens hand vertolkt. In The Ghetto, zoals zovele Elvis-klassiekers, verdient ook mooie navolging in de uitvoeringen van Dolly Parton (1969), Solomon Burke (1970) en Nick Cave (1984).

Helmut: "In The Ghetto is het eerste nummer dat ik ooit met begeleiding van een gitarist live voor een publiek gezongen heb, op een open deur van mijn school. En ook nu, zoveel jaar later, heb ik het arrangement bewust sober gehouden. Door het lyrische karakter van Elvis’ bekendste versie kreeg het bij hem haast iets liefs. Een alternatieve versie van hem - met een extra maat en zonder koor of strijkers - benadrukt meer de dramatiek en het verhaal. Het is soms beter iets weg te laten, zoals nu, die eerste maten zonder drums. Er is dan alleen nog gitaar, bas en mijn stem. Bij Elvis antwoordt het koor ook bijna na iedere zin: in the ghetto. Met een huilende gitaar - een arrangement van mijn hand - en een minder aanwezig koor beoog ik een evenwichtiger, modernere versie, die de rauwheid van het verhaal recht doet."

If You Were Mine refereert aan de Elvis van 1969, met de LP From Elvis In Memphis, waarop songs schitteren als Any Day Now en You’ll Think Of Me of Only The Strong Survive. Maar het is het tweede zelfgeschreven nummer van Helmut Lotti op My Tribute To The King.

Helmut: "Elvisfans hebben niets aan die songs van mij, kan je denken. Maar ik hoop dat ze hier toch blij mee zijn. Omdat het wel een alternatieve track van The King lijkt. Het is gewis anders gezongen - lichter, mijn naturel - maar het geheel ademt niettemin dezelfde sfeer."

Hoewel oorspronkelijk niet eens een A-kantje waard geacht, staat Et Maintenant sinds 1962 op het vaste repertoire van werkelijk honderden artiesten, in Franse of Engelstalige versie. Een lukrake greep: Shirley Bassey (1962), Sonny & Cher (1966), Judy Garland (1967), Lee Dorsey (1969), Elvis Presley (1973), Frank Sinatra (1980).

Helmut: "What Now My Love is door Elvis op Aloha From Hawaii zo onverbeterlijk vereeuwigd dat ik mij volledig aan hem gespiegeld heb."

Otis Blackwell kleurt mee die eerste jaren van de rock’n’roll. Na een handvol eigen opnames legt de man zich voornamelijk toe op songschrijven voor anderen, zoals Fever voor Peggy Lee (1956), Great Balls Of Fire voor Jerry Lee Lewis (1958) en All Shook Up voor Elvis Presley (1956). Voor en met Elvis schreef hij ook Don’t Be Cruel (1956), Paralysed (1957), One Broken Heart For Sale (1963) en deze Return To Sender (1962).

Helmut: "Op mijn eerste optreden ooit, op school, zong ik Return To Sender, gewoon over het plaatje uit. Ik was 15 en oogstte mijn eerste, kleine succesje. Op My Tribute To The King ga ik simpelweg terug naar mijn roots."

De kaskraker Love Me Tender is de titelsong van Elvis’ eerste en voor velen beste film (1956). Het verhaal situeert zich ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. De song is dan ook gebaseerd op een oorspronkelijke folkballad uit die periode (1861), met de titel Aura Lee, zoals vertolkt door Frances Farmer voor de film Come And Get It (1936). Na Elvis stonden de vertolkers in de rij, onder andere Percy Sledge (1967), B.B. King (1982) en Amy Grant (1992, in de film Honeymoon In Vegas).

Helmut: "Love Me Tender was vaste prik in mijn tienerjaren, toen ik nog aan zangwedstrijden deelnam. Maar met zo’n nummer vol sfeer en gevoel maak je geen kans in dat circuit. Nochtans is het moeilijk anders te brengen dan op de ontroerende wijze van Elvis. Mijn arrangement is slechts een evolutie aangepast aan de noden van de tijd. Zoals My Tribute To The King in haar geheel: het is mijn versie, anno 2002, van wat tijdloos is, Elvis Presley."